วันนี้ ลาป่วยค่ะ
เพราะว่าตอนเช้าไข้ขึ้น ผสมกับอารมณ์ที่เหนื่อยจวนเจียน
ก็เลยตัดสินใจ SMS ไปบอกนายว่าขอลาป่วย
แต่ใช้เวลาทั้งวันด้วยการทำงาน และเล่นอินเตอร์เนต!!!
ตอนนี้ ก็เริ่มจะท้องเสียจากกาแฟสูตรใส่นมของตัวเอง...
อ๊อย....
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ห่างหายไปจากการอัพบล็อกนานมาก
เพราะว่างานที่มากมาย...
ช่วงนี้ ใช่ว่าจะว่าง แต่กลับเป็นช่วงที่หนักที่สุดของปี
เพราะว่ามันหนักที่สุด...ก็เลยกดดันตัวเองที่สุด
จนรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มเครียด ((ทั้ง ๆ ที่ปกติเป็นคนที่เครียดโดยไม่รู้ตัว และไม่ยอมรับ))
กดดันตัวเองมากมาย
เพราะเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่น โดยตัด variant บางอย่างออกไป
เพราะอยากจะวิ่งเร็วขึ้นอีก แต่สมรรถภาพมันไม่ไหว
เพราะไม่เคยไว้ใจคนอื่น จนต้องแบกรับทุกอย่างไว้เอง
ต้องปรับปรุงตัวเองแล้วล่ะ....
แล้วรีบเดินออกไปจากจุดนี้เร็ว ๆ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- เมื่อคืน ก่อนเคลิ้มหลับ วิทยุเปิดเพลงอะไรก็ไม่รู้ อุตสาห์รี่ตาขึ้นมา เขียนในโทรศัพท์ว่า "วันที่ทุกข์ใจจะมาเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น วันที่สำคัญ...."
- และแล้วก็พบว่า คือ เพลง สายลมของ วงนั่งเล่น
- ช่างเป็นเพลงที่ให้กำลังใจดีจริง ๆ
- ขอบคุณทุกกำลังใจค่าาา
แค่อยากโชว์โฆษณาตัวใหม่ของรสดีค่ะ ^______________^
ชอบไม่ชอบบอกกันได้นะ
การเปลี่ยนแปลง...มันเกิดขึ้นได้ตลอดเวลานะ
มันขึ้นอยู่กับว่าเราจะตั้งรับมันยังไง
และเรายังคงจุดยืนของเราไว้ได้หรือป่าว
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ช่วงนี้ คนรอบข้างเปลี่ยนแปลงมากมาย
แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ เจนมองว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงแค่ "เปลือก"
ข้างในเรายังเป็นสิ่งเดียวกันเสมอ คือ การทำงานให้ดี...ที่สุด
เมือการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น เราก็คงต้องตั้งรับมัน และรักษาจุดยืนของเราให้ได้
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
อย่ากลัวการเปลี่ยนแปลง...ขอให้กลัวความเฉยชา ไม่ยินดี ยินร้ายกับสิ่งใดดีกว่า
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นทุกวัน
- ต้องเดินทางไปสู่โลกใบใหญ่ที่ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง "โดยลำพัง" ตลอดเวลา
- แต่ชีวิต ก็คือ การเปลี่ยนแปลง
- ผู้ใหญ่....ทำไมเราต้องเป็นผู้ใหญ่
- ช่วงนี้ คนไปญี่ปุ่นเยอะจังวุ้ย อุตส่าห์ห้ามใจจะไม่ไปแล้วนะ
- ตะบะ จะแตก และหัวจะแตกป่าว ตรู....
- รักหม่าม้า wonder mom มากมายยยย
- รักอุ้ย
ไม่รู้ว่า พูดคำว่า "แม่" ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ กี่ขวบ เป็นคำแรกหรือป่าว
แต่ที่จำได้ ผู้หญิงคนที่เรียกว่า "หม่าม้า" เธออยู่กับความอดทนมาตลอด
เธออดทนกับความลำบาก เพื่อหาเงินมาเลี้ยงลูกสาวคนเดียวคนนี้
เธออดทนกับความอ้างว้าง ตอนที่ลูกสาวคนนี้ ต้องไปอยู่หอที่รังสิต
เธออดทนกับความเฉยชาของลูกสาวคนนี้ เวลาเครียดเรื่องงาน
เธออดทนมาตลอด...
ทั้ง ๆ ที่เธอไม่จำเป็นต้องอดทนเลย
แต่เธอทำ เพราะเธอตระหนักว่าเธอเป็นแม่
ขอบคุณมากนะ หม่าม้า
เจนรักหม่าม้าค่ะ ^^
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- ไม่เคยหวานซึ้งเอ่ยคำว่ารักหม่าม้าเลย
- แต่ทุกครั้งที่มีปัญหา มือสาก ๆ ของหม่าม้าเนี่ยแหล่ะ ที่ปาดน้ำตาให้
- อ้อมกอดหนัก ๆ ของหม่าม้าเนี่ยแหล่ะ ที่เป็นกำลังใจให้ลูกดื้อ ๆ คนนี้เดินต่อไป
- รักหม่าม้าที่สุดในโลก
- ขอบคุณค่ะ ที่อดทนมาตลอด ต่อไปจะไม่ทำให้หม่าม้าต้องอดทนแระ
- จะทำให้สบายใจที่สุด สัญญา ^^v
วันนี้ คนโกหกจะมาพูดความจริง
ว่า....
"ขอโทษที่ทำให้เสียใจหลายครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
แต่...
คนโกหกคนนี้ใจอ่อนเกินไป...อ่อนไหวเกินไป
เพราะ....
คนโกหกคนนี้ เห็นแก่ตัว...ไม่คิดถึงจิตใจของคนที่รัก
คนโกหกคนนี้ เห็นแก่ตัว...อยากจะมีความสุขอยู่คนเดียว
ต่อจากนี้...
จะไม่มีคนโกหก...
คนโกหกจะตายไปพร้อมกับความสัมพันธ์ลวง ๆ บนโลกอินเตอร์เนต
เจนคนเดิมจะกลับมา....
ขอโทษอีกล้านครั้ง